الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة
February 18, 2021

الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة

الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة


ورد في ملخص صفة الصفوة أن رجلاً لحق بأويس القرني فسمعه يقول: "اللهم إني أعتذر إليك اليوم من كل كبد جائعة، فإنه ليس في بيتي من الطعام إلا ما في بطني، وليس في بيتي من شيء من الرياش إلا ما على ظهري"، هذا حال أويسٍ التابعي، وهو يعيش في ظل دولة الخلافة الراشدة الأولى، وعاصر جميع خلفائها حتى استشهد رضي الله عنه في واقعة صفين. يعتذر لله عن الكبد الجائعة من المسلمين، وخليفتهم ينام تقرقر بطنه فلا يشبعها قبل أن يشبع أطفال المسلمين. فمن للأكباد التي تموت جوعاً اليوم، ولا خليفة للمسلمين ولا دولة تشبع الجائع وتعطي المحتاج وتقضي دين المدينين؟


اليوم إذ نكتب في الذكرى المئوية لهدم الكيان الذي بناه رسول الله ﷺ، الرحمة المهداة للبشرية، في ذكرى هدم دولة الإسلام، نستقرئ حال البشرية بلا شريعة ربها. فإذا بها كما أنبأ القرآن قبل أربعة عشر قرناً، في معجزة جديدة تؤكد اليقين من صدق رسول رب العالمين: ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً﴾. بهذه الكلمة الواحدة: ضنكاً، يلخص الله سبحانه حالنا. والضنك هو الضيق والشقاء، وهو لا بد ضد الرحمة، فالله سبحانه قال عن رسوله ﷺ: ﴿وَما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ﴾.


يتحكم بمقدرات الشعوب بضعة نفر، المال والقوة والنفوذ السياسي في قبضتهم. يموت الألوف جوعاً كل يوم، فلا يعبأ بهم أحد ولا يبكيهم لله إلا فقراء مثلهم. تنتهك أعراض الألوف أيضاً، يُقتل عشرات الآلاف، يعيش الملايين بلا منازل تؤويهم، ولا يبكيهم إلا آخرون مهددون أيضاً بأن يكونوا ضحايا في اللحظة التالية. قال مارك ريدلي توماس، المشرف على مقاطعة لوس أنجلوس، في تقرير بثته الـcnn الأمريكية في تموز/يوليو 2019، "إنها ذروة التناقض، فى خضم الازدهار الكبير عبر جولدن ستايت، نشهد أيضاً زيادات غير مسبوقة في التشرد، ولقد مرت الأزمة بسنوات عديدة دون أي حل سهل في الأفق". حيث وصل عدد المشردين في لوس أنجلوس وحدها 60 ألف شخص.


فالبشرية تشهد أكبر عملية سرقة لمقدراتها وفساد في التشريع يجعل اللص يشرع القوانين! هذه القوانين لا تقتصر على النظام الاقتصادي، بل تتعدى الأمر لأتمتة حياة الإنسان، إن صح التعبير؛ تحويل الناس لمجرد أرقام، دمى في المسرح، متغيرات في نص برمجي... ويتغير نمط الحياة كما تريد الطغمة الحاكمة التي تشرع للبشر ما ينظم حياتهم حسب أهوائها ومصالحها.


اتفاقيات تشرعن للزنا والشذوذ، تروج للسفاسف وترفع العالة السفهاء لتصنع منهم نجوماً وقدوات! تُحارب العفة، ويُفتح الطريق المفروش بكل ما يدعو للرذيلة. مشروع واضح المعالم، والهدف تدمير الفطرة التي فطر الله الناس عليها، وتدمير المنظومة التي تربي القدوات الحقيقية وتصنع الإنسان الذي يريده الله سبحانه ليكون أهلاً للاستخلاف في الأرض حقاً. ولك أن تعلم أن طفلة عربية - عمرها 10 أعوام تقريبا - تقدم محتوى في يوتيوب عن يومياتها بقالب ترفيهي، بلغ مجموع مشاهدات قناتها 13 مليار مشاهدة! وبلغت مشاهدات أعلى مقطع قدمَتْه 300 مليون مشاهدة! فيما بلغ عدد المشتركين في قناتها 27 مليون مشترك.


فالأمر واضح إذاً: حرب بين أجناد الرحمن وأتباع الشيطان. وإنما يدعو الشيطان حزبه ليكونوا من أصحاب السعير.


حال البشرية يتلخص في مشهدين: نساء كاسيات عاريات يعرضن أنفسهن بكل وسيلة يستطعنها، وكلٌ بالشكل الذي تراه مناسباً لمعايير "تدينها"، فقد صار الدين للأسف إطاراً مطاطياً يتقولب حسب الأهواء، وتجد مثلهن الملحدة والبوذية ومن كل دين ولون وحّدهن النظام العالمي في إطار واحد: تسليع المرأة واتباع الهوى. ونساء يكافحن ليسددن رمق أطفالهن، رمت بهن الرأسمالية في معمعة الحياة بلا رحمة، مع زوجها الذي سلبته الرأسمالية عمله وجردته من رجولته بعد أن حطمت مفاهيم القوامة والرعاية وحسن الصحبة في كيان الأسرة.


وقد ذكرتُ المرأة وركزت عليها لسببين؛ الأول أن النظام الرأسمالي اليوم الذي أهلك الحرث والنسل، وجّه حربته للمرأة. فكل المعارك الجانبية والرئيسية، الفكرية منها والعسكرية، وما يدور معها في الاقتصاد والسياسة العالمية والنظم الاجتماعية يجعل الغرب عنوانها: المرأة وحقوق المرأة. والثاني أن المرأة حقيقة هي البوصلة؛ هي التي بفسادها تفسد المجتمعات وتنهار الأسر، وبصلاحها تنهض الأمم وتستعيد سلطانها. وربما يظهر من كلامي بعض الاعتداد المبالغ فيه بدور النساء وأهميتهن، لكن هذا الاعتداد منبعه وصية رسول الله ﷺ للنساء وعليهن. عن ابن عمر رضي الله عنهما قال: سمعت رسول الله ﷺ يقول: «كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ... وَالْمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا وَمَسْئُولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا» وعن ابن عمر أيضاً أن رسول الله ﷺ قال في آخر عهده بالدنيا: «الصَّلَاةَ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ، الصَّلَاةَ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ». ولكم أن تقدروا المسؤولية والأهمية التي تخص المرأة، إذ قرن رسول الله مسؤوليتها بمسؤولية الحاكم عن رعيته، وجعلها أمانة في عنق الرجال كالصلاة وهي عمود هذا الدين!


وبشكل أشمل، بعيداً عن المرأة وحقوقها، لا تزال الحكومة البوذية في سريلانكا تصر على حرق جثث المسلمين رغم الرفض القطعي والمتصاعد من المسلمين في العالم وفي سريلانكا خاصة، بينما تستمر الصين في عدوانها الآثم على الإيغور، ولا تزال بورما وكشمير والهند والبوسنة وأفريقيا الوسطى وفلسطين والشام، تشهد اعتداءات يومية في عدوان ممنهج وحشي ضد المسلمين الذين لا حول لهم ولا قوة، مكشوفي الظهور، صدورهم عارية يواجهون أعداءهم متفرقين. بينما العدو يهاجم بلا رحمة، يجمع جحافله ويوحد جهوده في توجيه الضربات بشكل مستمر ودون رحمة. فالمشهد في العالم الإسلامي: حروب وسفك دماء، فوضى خلّاقة وتخلف علمي وصناعي غير مسبوق، وفي الخلفية ترتفع ضوضاء الزحام على طوابير الخبز!


هذه المشاهد ليست حكراً على بلاد المسلمين. فالتقدم العلمي والصناعي الذي عدمته بلادهم وامتازت به بلاد الغرب لم يشفع للشعوب الغربية لينقذها من ضنك غياب الإسلام. بل ربما يكون الوضع في بلاد المسلمين أقل وحشية وأخف دموية لولا الحروب العسكرية التي تشنها جيوش أمريكا وبريطانيا على أهل أفغانستان والعراق وسوريا وغيرها. فجرائم القتل وصلت معدلات غير مسبوقة في أمريكا وروسيا وأوروبا، وما الاحتجاجات التي شهدتها الولايات المتحدة في 2020 ضد العنصرية وكراهية السود سوى مثال صارخ على معاناة المجتمعات الغربية في ظل الرأسمالية. وتجارة السلاح وانتشار عصابات المافيا صار كابوساً أفقد أهل هذه البلاد الشعور بالأمان المزعوم في بلاد تفاخر بوجود الديمقراطية وحرية الإنسان. فحسب موقع DW بالعربية تعد صفقات تجارة السلاح من أغلى الصفقات رواجاً في العالم بسبب الحروب والنزاعات المحلية والدولية... ويقدر الخبراء أن صرف جزء صغير من أموالها يكفي لحل مشاكل الفقر والبطالة في العالم. هذا غير معدلات الاغتصاب للأطفال والنساء والاعتداء عليهم من الأقارب من الدرجة الأولى. بل تنتشر الرذيلة عندهم حتى صار الزواج هو الأمر النادر الغريب بعدما كان مواليد الزنا عاراً في المجتمع الغربي في بدايات القرن الماضي. واليد الطولى في ذلك للحضارة الرأسمالية، وغياب النظام الرباني الذي يقف في وجه هذا الإفساد في الأرض.


الله سبحانه بعث رسول الله رحمة للعالمين، وابتعث هذه الأمة بالإسلام لتخرج البشرية من ظلمات الأديان وجورها لعدل الإسلام ونوره. وقد غرقت البشرية في الظلام الدامس منذ هدمت دولة الإسلام، ولا تزال في هذا الظلام غارقة حتى اليوم، تتلمس سبيلاً للخروج من سرداب الرأسمالية الذي أشقاها على جميع الصعد وأودى بها إلى المهالك لأجل مصالح قلة قليلة. ولا سبيل للبشرية إلا بمبدأ صحيح يستطيع مواجهة الرأسمالية في المعركة الفكرية، وفي الأساس الذي تقوم عليه هذه المعركة: التسليم لله سبحانه بأنه الله الخالق الذي يستحق العبادة وحده كما يستفرد بالتدبير وحده بلا منازع. وهذا هو الإسلام الذي يمتلك كل المقومات التي تؤهله للانتصار في هذه الحرب، ورعاية شؤون الناس بالرحمة والعدل لتكون الأرض موطن استخلاف كما يريدها الله، ويعيش الناس فيها بأمن يحفظ أنفسهم وأموالهم وكرامتهم، ويؤمّن لهم بيئة تصلح للعيش كما كرمهم الله فتفتح لهم آفاق الإبداع وتهديهم سبل النجاة.


فالإسلام هو الوحيد الذي يستطيع إنهاء هيمنة الرأسمالية وإنقاذ البشرية؛ عبر تشريعاته التي جاءت بالوحي من رب العالمين؛ التشريعات التي تضمن التكريم والرعاية لكل فرد دون النظر لعرقه أو لونه أو جنسه، وتفرض على المسؤول القيام بواجبه تجاه من يعولهم وهو مسؤول عنهم، بل ويترتب على ذلك الثواب والعقاب في الدنيا عبر منظومة القصاص والعقوبات في الإسلام وفي الآخرة. فالإسلام مبدأ متكامل: لكل عمل جزاء، ولا مفر من ذلك. الله يقولها لنا صراحة: ﴿أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لاَ تُرْجَعُونَ﴾ بهذا القانون الإيماني يجعل الله سبحانه المسؤولية عن كل عمل يتولاه أي فرد أمانة يُحاسب عليها وعبادة يجتهد ليؤديها على وجهها.


الإسلام الذي يكلف المسلم بعمارة الأرض ويجعل الحاكم مسؤولاً أي مُحاسباً عن رعيته، وأعطى الرعية حق المحاسبة وجعل لها السلطان الحقيقي، كما جعل للحاكم حق الطاعة. فلا حاكم يستقوي بمنصبه ولا رعية تتمرد على الحاكم. ولا فضل لعربي على أعجمي، بل الجميع سواسية كأسنان المشط، والتفاضل بالتقوى. والتقوى سر بين الله وعبده. فالكلمة الفصل هي لله ورسوله، فالسيادة للشرع. هذا هو المبدأ الذي يستطيع الوقوف بوجه الرأسمالية بما أوجدته من طغيان المادة وفساد الحكام وفوضوية الرعية وانتشار الجهل والعبثية والتفاهات وسيطرة الفوضى وغياب العقل وتغييب العلم وأهله.


﴿قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَمَا أَنَا عَلَيْكُم بِوَكِيلٍ﴾


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
بيان جمال
عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi