حرب أفغانستان؛ من الأكاذيب الملتبسة إلى الحقائق الواضحة!
حرب أفغانستان؛ من الأكاذيب الملتبسة إلى الحقائق الواضحة!

في خطابه الأول أمام جلسة مشتركة للكونغرس، قال الرئيس الأمريكي جو بايدن: "لم يكن المقصود من الحرب في أفغانستان أن تكون مشروعاً متعدد الأجيال لبناء الدولة. ذهبنا إلى أفغانستان للوصول إلى الإرهابيين الذين هاجمونا في 11 أيلول/سبتمبر. لقد قدمنا أسامة بن لادن للعدالة وقللنا من التهديد الإرهابي للقاعدة في أفغانستان. بعد 20 عاماً من الشجاعة والتضحية الأمريكية، حان الوقت لإعادة قواتنا إلى الوطن".

0:00 0:00
Speed:
May 14, 2021

حرب أفغانستان؛ من الأكاذيب الملتبسة إلى الحقائق الواضحة!

حرب أفغانستان؛ من الأكاذيب الملتبسة إلى الحقائق الواضحة!

(مترجم)

في خطابه الأول أمام جلسة مشتركة للكونغرس، قال الرئيس الأمريكي جو بايدن: "لم يكن المقصود من الحرب في أفغانستان أن تكون مشروعاً متعدد الأجيال لبناء الدولة. ذهبنا إلى أفغانستان للوصول إلى الإرهابيين الذين هاجمونا في 11 أيلول/سبتمبر. لقد قدمنا أسامة بن لادن للعدالة وقللنا من التهديد الإرهابي للقاعدة في أفغانستان. بعد 20 عاماً من الشجاعة والتضحية الأمريكية، حان الوقت لإعادة قواتنا إلى الوطن".

أعلن جو بايدن أن الولايات المتحدة حققت هدفها بقتل أسامة بن لادن. لهذا السبب ستقوم بسحب القوات الأمريكية من أفغانستان. في الواقع، قُتل أسامة بن لادن رحمه الله في باكستان عام 2011، ومع ذلك، لا يزال الغرب يعتبر الأمة الإسلامية تهديداً محتملاً لحضارته. والسؤال الرئيسي هو إذا كان الهدف الرئيسي لأمريكا هو قتل ابن لادن، فلماذا أبقت قواتها في أفغانستان مدة عشر سنوات أخرى ترتكب جرائم وحشية؟!

من ناحية أخرى، في أعقاب احتلال أفغانستان، تحدثت أمريكا عن مكافحة الإرهاب، وإجراءات مكافحة المخدرات، وبناء الدولة والأمة. ومع ذلك، فقد بلغت زراعة المخدرات ذروتها خلال العشرين عاماً الماضية في زمن الاحتلال الأمريكي، مما وضع أفغانستان في المرتبة الأولى على المستوى العالمي. ورغم ذلك، وبعد عشرين عاماً، أعلن الرئيس الأمريكي أن الحرب في أفغانستان لم يكن القصد منها أبداً أن تكون مشروعاً لبناء دولة.

ساهم حكام باكستان وأفغانستان الخونة في تقديم العون للقوات الأمريكية لهزيمة أسامة بن لادن في باكستان. دأبت أمريكا على خداع عامة الناس بشعاراتها (أي الازدهار والسلام وحقوق الإنسان وحقوق المرأة والديمقراطية وبناء الدولة)، ومع ذلك، فقد قُتل ملايين المسلمين بوحشية وجُرحوا وفقد عشرات الآلاف أسرهم وأصيبوا تحت هذه الشعارات الخادعة.

الحقيقة المحزنة هي أن الحرب التي بدأتها أمريكا في عام 2001 أدت إلى تراجعها من خلال (صفقة صعبة) من محادثات السلام مع طالبان، بينما تسببت في تأجيج الحرب بشدة بين الأفغان. فهل هناك من يشكك في استمرار حرب أمريكا في أفغانستان بحجة ما يسمى بالشعارات والأهداف الخادعة؟! أنتم أخرجتم ملايين المسلمين من بلادهم بوسائل مختلفة وشردتموهم من ديارهم!

كل هذا يشبه التصريحات الكاذبة التي استخدمتها أمريكا بادعاءها بشأن أسلحة الدمار الشامل العراقية والأسلحة النووية وكذلك ارتباط العراق بالقاعدة، ما ساعدها لاحقاً على احتلال العراق بهذه الذريعة. رغم ذلك، فقد ثبت أخيراً أن العراق لم يكن يمتلك مثل هذه الأسلحة على الإطلاق، وأن أمريكا تريد إظهار قوتها للعالم وكذلك إنشاء قواعد قوية في الشرق الأوسط لمحاربة (الإرهاب)، وهي حرب كانت في الأساس تآمراً على الأمة الإسلامية. لقد قتلت أمريكا ملايين المسلمين في العراق وخربت البلاد، بل وقادته نحو التفكك.

ثلاثة رؤساء أمريكيين، جورج دبليو بوش، وباراك أوباما، ودونالد ترامب قادوا هذه الحروب من خلال نشر الرعب الوحشي مع إظهار التردد في إعلان أهدافهم على ما يبدو. امتد نطاق مثل هذه السيناريوهات الإرهابية إلى أكثر من عشرين بلدا إسلاميا حتى توصلت أمريكا أخيراً إلى نتيجة مفادها أنها لن تكون قادرة على كسر مقاومة مجاهدي أفغانستان ولن تنجو الحكومة الدمية في أفغانستان دون دعمها هي وحلف شمال الأطلسي.. لذلك، من وجهة نظر عسكرية، عانت أمريكا والناتو هزيمة واضحة في أفغانستان. لهذا السبب، لجأوا لحماية سمعتهم العالمية من خلال محادثات السلام مع طالبان. ومع ذلك، فإن الوعود بالحرية والديمقراطية وبناء الدولة وحقوق الإنسان وحقوق المرأة وإعادة إعمار أفغانستان ترددت على نطاق واسع في مؤتمر بون وغيره من المؤتمرات الاستعمارية المتتالية، بعد عشرين عاماً من الإرهاب والبؤس، عادت أمريكا إلى نقطة الصفر.

كان احتلال أمريكا وحلف شمال الأطلسي لأفغانستان، بالإضافة إلى نواياهم الاستعمارية الشريرة، يهدف أيضاً إلى ممارسة النفوذ على احتياطيات الهيدروكربونات في بحر قزوين، ونقل هذه الموارد من آسيا الوسطى إلى جنوب آسيا، والضغط من أجل احتواء الصين وروسيا، وأخيراً منع إقامة الخلافة على منهاج النبوة في المنطقة.

كما أكد ريتشارد دانات، الرئيس السابق للجيش البريطاني ومستشار رئيس الوزراء البريطاني آنذاك، في مقابلة مع راديو بي بي سي 4، أن "الحرب الأفغانية هي لمنع إعادة قيام الدولة الإسلامية (الخلافة)". وعندما سُئل عن احتلال أفغانستان قال: "هناك أجندة إسلامية إذا لم نعارضها ونواجهها في جنوب أفغانستان أو أفغانستان أو في جنوب آسيا، فسيزداد هذا التأثير بصراحة ويمكن أن يتنامى بشكل جيد، وهذه نقطة مهمة، يمكننا أن نراها تنتقل من جنوب آسيا إلى الشرق الأوسط إلى شمال أفريقيا، وإلى أعلى علامة مائية للخلافة الإسلامية في القرنين الرابع عشر والخامس عشر".

قبل عشرين عاماً، شهد الجميع كيف تآمرت أمريكا، كقوة عظمى، لتوحيد قادة العالم، بمن فيهم حكام البلاد الإسلامية، بحجة أجندة "الحرب على الإرهاب" لقمع الإسلام والمسلمين. أما الآن، فقد كُشفت أكاذيب أمريكا البالغة من العمر عشرين عاماً، حيث فقدت الحرب الأمريكية شرعيتها، حتى إنها تجاوزت مبادئ وقواعد الرأسمالية والديمقراطية. لذلك، تحاول أمريكا التخطيط لمؤامرة جديدة لتأمين وجودها في أفغانستان. في واقع الأمر، تعتزم أمريكا سحب قواتها العسكرية من أفغانستان، لكنها تدفع للحفاظ على وجود قوي طويل الأمد في أفغانستان من خلال تعزيز نفوذها الاستخباري والسياسي والثقافي في البلاد وكذلك الوجود العسكري في المنطقة.

ونتيجة لذلك، أدى الكشف عن أكاذيب أمريكا المشبوهة إلى مزيد من التدهور في مكانة أمريكا في نظر عامة الناس، مما يدل على أن أمريكا وبريطانيا لم تعودا مثلما كانتا قبل عشرين عاماً وأن الغرب لم يعد الحل لمشاكل الإنسان والطبيعة والعالم. لهذا السبب، قالت وزيرة خارجية أمريكا السابقة هيلاري كلينتون، بتشاؤم لشبكة سي إن إن أثناء مناقشتها انسحاب القوات الأمريكية من أفغانستان، "هذا ما نسميه مشكلة لعينة". وأضافت أن "هناك عواقب متوقعة وغير مقصودة للبقاء والمغادرة". بدلاً من ذلك، تغير حال الأمة الحالية بشكل كبير مقارنةً بالعشرين عاماً الماضية. رغم أن الحكام الخونة والأنظمة الفاسدة ما زالوا يحكمون البلاد الإسلامية، إلا أن موجات الثورة الفكرية والسياسية للأمة تتقدم على قدم وساق في المجتمعات، وتحول موضوع إقامة الخلافة إلى أحد أكثر القضايا المطلوبة حاليا. لذلك، يجب أن نزداد تقوى من خلال الثقة الكاملة بنصر الله سبحانه وتعالى، والكفاح من أجل تغيير جذري للأمة ومع الأمة معاً.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

سيف الله مستنير

رئيس المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية أفغانستان

#أفغانستان
Afghanistan#
Afganistan#

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi